In Memoriam: Arno van Brakel

Vandaag bereikte mij het bericht dat op een leeftijd van 56 jaar de bekende basketbalcoach Arno van Brakel is overleden. Arno verwierf de afgelopen 20 jaar enige bekendheid als coach van onder andere verschillende teams van de Eindhovense trots Almonte, en van Attacus in Veghel.

Lessen
De eerste keer dat ik met de vrolijke en goedlachse coach te maken kreeg was toen er twee van zijn speelsters overstapten naar de U20 ploeg van Wyba waar ik indertijd wat zaken regelde op de achtergrond. Verschillende keren die zomer belde ik hem voor contacten en informatie hoe zaken hoorden in de eredivisie. Hij was nooit te beroerd en in de vaak lange gesprekken was de lach nooit ver weg, die later toen ik hem als scheidsrechter tegenkwam ook altijd dicht bij was. Natuurlijk kon ook Coach Arno wel eens kwaad worden op zijn spelers of zelfs de fluitisten van dienst, maar na de wedstrijd was er altijd weer een vriendelijk woord en de glimlach op de vrolijke mond. Hij had echt plezier in wat hij deed.

Toen ik op 24 februari 2001 in Eindhoven een U20 eredivisie tussen Almonte en Van Doesburg Sharklets mocht fluiten, stond zijn naam ook op het sheet. De kleine grote man was echter niet aanwezig, en zijn assistent ,die ik in de voorbereiding op het seizoen op een toernooi in Zwolle al had meegemaakt, stond in clownspack te coachen. ‘ Jij bent niet degene die op het sheet staat, maar ik vind hem een aardige kerel, dus ik ga niet vervelend doen’. voegde ik de clown toe voor de wedstrijd, en mijn collega keek me verbaasd aan.

Oog van de meester
Jaren later, in september 2014 mocht ik als coach tegen de kleine grote man uit Veghel aantreden. In de tussenliggende jaren was hij een aantal jaar naar Almonte geweest waar hij met veel goede speelsters een speciale band had en goede prestaties neerzette. Het enthousiasme was niets minder dan toen ik hem net leerde kennen. Als een jonge rookie in zijn eerste jaar op het niveau genoot hij van zijn team. Hij had een paar nieuwe speelsters, en verwachtte vooral veel van zijn nieuwe guard, die voor verschillende nationale jeugdploegen gespeeld had in Luxemburg. Ik was te veel bezig met mijn eigen ploeg om door te hebben hoe goed ze werkelijk was. Dat zag ik een jaar later pas toen ze een drijvende kracht was in het Almonte dat iedereen verbaasde in de dames promotiedivisie. De kleine grote meester  uit Veghel had eens te meer gelijk gehad.

Nadat mijn coachactiviteiten daar halverwege het jaar ophielden omdat ik toch niet zo goed was als ik dacht speelde hij lang mee voor een toppositie in die competitie. De jaren daarna kwam ik weinig in Veghel, maar als we elkaar zagen was het als vanouds: de brede glimlach, een snelle babbel een vriendelijk woord en veel plezier met wat je doet. Twee seizoenen geleden aan het eind van het seizoen floot ik jeugdwedstrijd in Veghel en sprak ik hem nog even kort. Hij keek vermoeid. Zijn team groeide minder snel dan de gedreven vakman graag zag. Maar toen hij vertelde over tegenstanders die in het begin van het seizoen met veel meer verschil zijn ploeg versloegen dan recent, kwam daar weer de bekende twinkeling in zijn ogen.

Dit seizoen kwam ik twee keer de dames van zijn geliefde Attacus tegen. Zeker de eerste keer was het vreemd hem niet in de hal tegen te komen. Vandaag blijkt dat er geen herkansing meer komt, en dat doet pijn. Daarom langs deze weg: Dankjewel coach voor je wijze lessen en mooie verhalen. De sport gaat je missen!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s